اول اين که روز پنج شنبه اين وبلاگ يک ساله مي‌شود و من 33 ساله. خيلي اطمينان نداشتم که تا اين جا دوام بياورم. البته وبلاگم را مي‌گويم. خدا را شکر که هنوز شوقي به نوشتن در اين صفحه دارم و گاهي دغدغه‌ها و علايقم را در اينجا مي‌نويسم و گاهي هم به حکم طلبگي چيزي در راستاي تبليغ دين مي‌نويسم و به نظر خودم در راه اصلاح باورهايي که نمي‌پسندم گامي برمي‌دارم. بيش از 85 پست نوشته‌ام هر چند يکي دو تا را حذف کردم ولي بقيه را در آرشيو نگاهداشته‌ام. افزايش تدريجي بازديد کنندگان وبلاگ، اشتياقم را به اين کار بيشتر کرد. نقدها و پيشنهاد‌هاي دوستان نيز هم چنين. دو سه باري هم برگزيده شدم و چند باري هم مطلبم مورد پسند قرار گرفت و به صفحه اول پارسي بلاگ رفت. يک بار هم ايسنا يک مطلبم را معرفي کرده‌ بودکه البته بعد از مدتها فهميدم. در اين مدت نگاهم به وبلاگ و دنياي مجازي تغيير کرد و بهتر است بگويم اصلاح شد. بر خلاف چيزي که گاهي در وبلاگها ديده بودم فراوانند افرادي که در اين عرصه با نگاهي جدي حضور دارند و هدفي را دنبال مي‌‌کنند و نيز کساني که حتي نوشته‌هاي شخصي‌شان هم خواندني و مفيد است. و چنين نيست که همه کساني که وبلاگ دارند يا هرز نويس باشند يا شخصي نويس و يا حداکثر سياسي. هر چند اين اتفاق محصول خروج وبلاگ از وهم‌آلودگي اوليه و شناخته شدن و نيز قابل دسترس شدن اينترنت در سال‌هاي اخير هم هست و هم‌چنين آرامش نسبي حاکم بر فضاي سياسي، و افزايش سرويس‌هاي وبلاگ نويسي به ويژه پارسي بلاگ که به نظرم بيش از ساير سرويس‌ها جدي نويس دارد. که اين هم مرهون تلاش مديران اين مجموعه است.
 به هر حال جا دارد که از همه تشکر کنم. از مديران محترم مجموعه پارسي بلاگ گرفته که واقعاّ خوش‌فکر و زحمت‌کش‌اند تا دوستان فضاي مجازي تا کساني که لينک دادند و يا نظر دادند و بالاخره کساني که خواندند و رفتند.
دوم اين که سياسي هستم و همين بود که اين يک هفته - ده روز اخير را هر وقت وارد اينترنت شدم دنبال انتخابات بودم و فرصت و حتي ذهن آماده براي نوشتن دراين صفحه را نداشتم. چون اين صفحه را سياسي نمي‌پسندم و اين چند روز همه را سياسي فکر کرده‌ام چيزي ننوشتم.
سوم اين که انتخابات خوبي بود. هم خبرگانش و هم شورايش البته حضور مردم را مي‌گويم. وگرنه درباره شيوه تعيين صلاحيت نامزدهاي خبرگان حرف زياد دارم و نيز اصل  شوراي شهر که به نظرم هم تعدادشان کم است هم اختياراتشان و هم کسي به چيزي نمي‌گيردشان و اگر نبود رياست جمهوري احمدي نژاد هنوز هم شورا چندان مهم جلوه نمي‌کرد.
چهارم اين که نتيجه انتخابات شوراي تهران و سهم يافتن گروه‌هاي مختلف نشان مي‌دهد که سال آينده انتخابات بسيار پر سر و صدايي خواهيم داشت. منتظر اسفند 86 باشيد.
پنجم اين که تلويزيون کاستي از حسين زمان را تبليغ مي‌کند و من ياد روزهايي افتادم که صداي حسين زمان به دليل مشارکتي بودن در تلويزيون ممنوع بود.
ششم هم اين که روز آخر ماه ذي قعده سالروز شهادت امام جواد عليه السلام است. سال اول طلبگي که بودم استادم مي‌گفت امام جواد(ع) متخصص نيازهاي دنيوي است و زودتر از سايرين کارگشايي مي‌کند. امام جواد(ع) موضوع يکي از اولين پست‌هاي من هم بوده است. تسليت مي‌گويم و عنايتش را از درگاه حضرت حق خواهانم.