دوستي در پيامش درباره نوشته قبلي پرسيده بود چرا گفته‌ام جمله « اين دنيا محل عمل است و آخرت محل پاداش» کامل نيست.

لازم ديدم پاسخي بنويسم تا شبهه‌اي پيش نيايد.

به نظر من جملاتي مثل عبارت فوق که مضمون روايات فراواني نيز هست ناظر به بيان رابطه اين دنيا با آخرت است و نيز اين که در آخرت ديگر عمل لازم نيست. ولي آيا اعمال ما هيچ فايده‌ي ديگري ندارند؟ اين روايات در پاسخ به اين پرسش ساکت‌اند و به اصطلاح طلبگي از اين جهت در مقام بيان نيستند.

ممکن است برخي چنين بفهمند که در اين دنيا فقط بايد کار کرد و هيچ فايده‌اي نديد و منتظر حلواي نسيه ماند، در حالي که فراوانند کساني که سرکه و بلکه سيلي نقد را ترجيح مي‌دهند و مگر اولين انسان يعني حضرت آدم(ع) چنين نکرد

                    پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت   

                    ناخلف باشم اگر من به جوي نفروشم

به نظر من نقد انديشي در ذات انسان‌هاست و خداوند نيز دين خود را با اين خواسته هماهنگ کرده است و دين‌داري علاوه بر فردوس اعلي، بهشتي زميني نيز به همراه خود خواهد آورد. و مگر نه آن‌که حضرت‌ آدم(ع) تا وقتي خطا نکرده بود در بهشتي زميني بود. چرا ما با دين‌داري خالصانه به آن بهشت زميني بر نگرديم؟

معتقدم بهشت حقيقي و حقيقت بهشت در جان انسان‌هاست. هر که در جانش بهشتي بسازد در فردوس برين نيز خانه‌اي خواهد داشت.

زماني در سيره نبي گرامي اسلام (ص) خواندم که ايشان هيچ‌گاه نگفت اي کاش چنين نمي‌شد( امروز هر چه گشتم منبعش را پيدا نکردم باشد طلبتان). يعني نه تنها به هر چه داشت راضي بود بلکه آن را بهترين مي‌ديد چرا که آرزوي بهتر از آن را نکرد. و مگر در صفت بهشت نفرموده که: در آن هر چه نفس‌ شما ميل داشته ‌باشد وجود دارد(سوره فصلت/ 31).

و مگر بانوي کربلا در پاسخ آن نابکار نفرمود که من به جز زيبايي چيزي نديدم . و مگر در بهشت به جز زيبايي چيزي هم هست؟

از اين بهشت زميني باز هم خواهم گفت.