دورها آوايي است که مرا مي‌خواند

صداي عرفات مي‌آيد

و تو تنها، دراين دوري حسرتناک، اشک مي‌ريزي که اي کاش...

و نگاه مي‌کني به سفيد پوشاني که حيرت زده مي‌گردند و مي‌گردند، هفت بار و هفتاد بار

فاصله ميان صفا و مروه چه قدر است؟ چند بار بايد اين راه را هروله کنند و حيراني هاجر را زمزمه کنند و بعدراه شن‌زاري را بگيرند که:                           

بعد مي‌انديشي که تا کي به تمناي وصال تو...

و باز به چشم و دلت اميد مي دهي  که فردا عرفه است، سير خواهيم گريست

ولي چه فايده؟  که او که بناست بيايد و مي‌آيد، اين روزها درخيل سفيد پوشان خود را رها کرده و بر شن‌هاي عرفات کلمات جدّ  سر جدايش را زمزمه مي‌کند. و تو؟ ... از اين‌جا تا عرفات فرسنگ‌ها فاصله است.    و چه فايده که عرفه بخواني ولي چشمهايت به روي صاحب عرفه بسته باشد

ولي عيب ندارد، بياييد مثل ابراهيم، هستي خويش را قرباني کنيم و منيت‌هايمان را سر ببريم،  شايد عرفه‌اي ديگر شن‌هاي گرم صحرا را زير پاهايمان حس کرديم و وقتي شروع کرديم که الحمد لله الذي ليس لقضائه دافع ... احساس کرديم دستي به مهرباني رحمت خدا نوازشمان مي‌کند.  يا مهدي