يک بار هم در جايي تبليغ بودم و مردم سينه مي‌زدند و خيلي از آن‌ها را مي‌شناختم، که خيلي اهل تقيد و تعبد نبودند، فکر کردم که اين سينه زدن‌ها چه نتيجه‌اي دارد؟ وقتي که انسان به خيلي از واجباتش بي‌اعتناست. مدتي فکر کردم اين فکر به خاطرم رسيد که علت گناه انسان‌ها طبق روايات غفلت است و علت هدايت انسان‌ها تذکر و ياد خدا است. هر چه ذکر قوي تر باشد شيطان از انسان دورتر است. و انسان که ذکر مي‌کند يعني ياد حق را دردلش مي‌آورد، اين اثر مدتي در دل مي‌ماند. در اين ميان اهل بيت(ع) خود را اسماي حسناي الهي ناميده‌اند.(اصول کافي ج1/ 144) در آيه قرآن هم آمده است که «خداوند اسماي حسنايي دارد، شما خدا را با اين نام‌ها بخوانيد». (اعراف/180) خلاصه آن که ذکر حسين به نوعي ذکر حق است و همان اثر را در دل انسان دارد. فايده عزاداري هم اين مي‌شود که بسياري از مردم در همان حالت متوسط دين داري که بودند باقي مي‌مانند ولااقل عقب‌تر نمي‌روند. و اگر به اين ذکر ادامه دهند قطعاً حالت معنوي‌ آن‌ها بهتر خواهد شد. بعدها ديدم عارف بزرگ مرحوم آيت الله کوهستاني که ناديده‌هايي را ديده بود، در جايي فرموده بودند: « من در اين سينه زدن‌ها اثراتي مي‌بينم». (بر قله پارسايي ص189).