يکي از مشکلات بسياري از ما عدم تمرکز است، چه در کارهاي روزمره مثل مطالعه و درس خواندن چه در عبادات مثل نماز و ... . يعني در موقعي که بايد متمرکز باشيم افکار و خيالات گوناگون ما را رها نمي‌کنند. در اصطلاح علماي اخلاق به اين امور، خطورات قلبي گفته مي‌شود. نفس يا همان شخصيت ما عامل اين خطورات است. حال چه بايد کرد؟

عامل اصلي اين صادرات يعني اين خيالات به عنوان افعالي که از نفس ما صادر مي شوند، وارداتي است که ما به سرزمين وجود خودمان سرازير مي‌کنيم. هر چه که مي‌بينيم، مي شنويم، مي‌خوريم و ... نقش غير قابل انکاري در اين مورد دارند. هيچ يک از اين واردات در درون ما گم نمي‌شوند بلکه ذخيره شده و در بزنگاه‌ها ما را دچار بلا مي‌کنند. به نظرم روشن است که وقتي ساعاتي طولاني براي گفتن و شنيدن لطيفه‌هاي جديد صرف مي‌شود حتما اين لطيفه‌ها هنگام نماز ما را قلقلک خواهند داد. حال اگر بخشي از اين واردات ديدن فيلم‌هايي باشد که داراي صحنه‌هاي نه چندان پاستوريزه‌‌اند با روح ما چه مي‌کنند؟ البته اين تذکر را بدهم که من فعلا درباره گناهان صحبت نمي‌کنم. بحث من درباره حلال‌ها ست .

به نظر شما آيا اين که در چندين روايت ما را از امور بي معني يا لغو و بيهوده منع کرده‌اند ناظر به همين نکته نيست؟

قال علي عليه السلام: من اشتغل بما لا يعنيه فاته ما يعنيه هر کس به امور بيهوده مشغول شود امور مهم از کفش خواهند رفت.( ميزان الحکمه/ حديث 18287)