چند روز پيش براي نوشتن يک نيمچه مقاله به کتاب «روان‏شناسي و دين»  نوشته کارل گوستاو يونگ روان‏شناس معروف سوئيسي مراجعه کردم. او بعد از فرويد پر آوازه‏ترين روان‏ کاو قرن بيستم است. نکات جالبي در کتابش بود. يکي دو فراز از کتابش را مي‏نويسم.

من در ضمن تجربه حرفه‏اي خود به بسياري از افراد برخورده‏ام که با يک چنين تجربه مستقيم (برخورد مستقيم با حالت ديني) امام نمي‏ خواستند يا نمي‏توانستند خود را تسليم يک تشخيص کليسايي (بخوانيد ديني) کنند. من در حالات بحراني آن‏هاأ يعني کشمکش‏هاي شديدشان و ترسشان از ديوانه شدن و پريشاني‏ها و نااميدي‏ها و افسردگي‏هايشان که غالبا وحشتناک و در عين حال عجيب بود با آن‏ها همراهي کرده‏ام و به همين علت کاملا معتقد شده‏ام که اعتقادات و مناسک ديني لااقل از لحاظ روش بهداشت رواني اهميت خارق العاده اي دارند (ص 50)

انسان امروزي به هر چيز که علامت علمي بر آن گذاشته شده باشد ايمان تزلزل ناپذيري دارد.  اثر چنين علامتي د رمطمئن ساختن مردم تقريبا مثل اثر آن عبارت مشهور لاتيني است که « چون رم چنين گفته است مسأله خاتمه مي‏يابد». به عقيده من يک نظريه علمي هر قدر هم که دقيق باشد از لحاظ حقيقت روان‏شناسي ارزشش کمتر از يک اعتقاد مذهبي است. (ص 53)

علي رغم آن‏چه دنيا درباره تجربه ديني فکر کند، کسي که اين تجربه به او دست داده باشد صاحب گوهر گرانبهايي است، يعني صاحب چيزي است که به زندگي معني مي‏بخشد، بلکه خود سرچشمه زندگي و زيبايي است و به جهان و بشريت شکوه تازه اي مي‏دهد. حال بر چه اساس و مبنايي مي‏توان گفت که يک چنين زندگي مشروع نيست و يک چنين تجربه‏ اعتبار ندارد و يک چنين ايمان چيزي جز وهم و خيال نيست؟ آيا براي پي بردن به حقايق ابدي هيچ حقيقتي بهتر از آن‏چه دستگير و کمک  انسان در زندگي باشد وجود دارد؟(ص 123)

تکمله: اين مطالب در بحث کارکردهاي دين مطرح مي‏شوند. در ضمن اين مطالب از چاپ سوم کتاب 1382 نقل شده است. درباره دين و روان مي‏توانيد اين مطلب را هم از وبلاگ پيامبران زمان ما ببيند بد نيست