خداوند ما را زنده خلق کرده است؟ آيا براي مردن؟ يا زنده ماندن؟  در روايت آمده است که شما براي بقاء خلق شده‌ايد. در حالي که ما هر روز به مرگ نزديک ‌تر مي‌شويم. بي جهت نبود که قديم‌تر ها  برخي در پي اکسير حيات  بودند و مي‌خواستند چيزي بخورند يا کاري کنند که نميرند. به نظر من هم چنين اکسير يا آب حياتي وجود دارد.
آدرس آن را از چند جا گير آورده‌ام

اول: آيه 24 سوره انفال که مي‌فرمايد پيامبر شما را به سوي چيزي مي‌خواند که شما را زنده مي‌کند. که اين آدرس البته کلي است و شامل همه نسخه‌هاي پيامبر مي‌شود

دوم: دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند     واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند. اين يکي هم از يک جهت کلي است يعني فقط وقت آن را مشخص کرده است.

سوم: آب حيات من است خاک سر کوي دوست. در اين جا هم مواد لازم توضيح داده شده است.

يک تذکر: خواب و مرگ همسايه هم‌اند. و خواب همان مرگ کوچک يا ماکت مرگ است. هر کس از خواب بيشتر لذت مي برد احتمالا با مرگ انس بيشتري دارد تا حيات. و ما که بيشتر مي‌خوابيم زودتر به مرگ مي‌رسيم و از حيات دورتر مي‌شويم.

آب حيات را سحرگاهان با چنگ و چغانه، و به کساني مي‌فروشند که با سجاده‌اي شراب آلوده و خرقه‌اي تر دامن، پاي‌کوبان به در ميکده بروند. و پيشاني به خاک سر کوي دوست بسايند. ( که البته ما در آن ساعات خوابيم و يا بهتر، مشغول تمرين مرگ)

ماه شعبان ماهي است که مي‌توانيم اين مواد لازم را کم کم آماده کرده و آب حيات را به مرحله توليد برسانيم و بعد  دو سه ساغر بنوشيم و رمضان باشيم.

گام اول را هم مي‌توان از امام حسين(ع) و زين العابدين(ع) و اباالفضل العباس(ع) کمک گرفت که در اين باره استاد همه مي‌فروشانند و اگر جا مانديد مي‌توانيد نيمه شعبان از مهدي امت(عج) طرز تهيه را پرس و جو کنيد.

همه اعياد شعبانيه را پيشاپيش تبريک مي‌گويم.