در کوران دعواهاي سياسي سال‌هاي اول دوران خاتمي احساس کردم که اختلافات سياسي با ديگران منجر شده که از برخي اشخاص بدم بيايد. از سوي ديگر مي‌ديدم روابط برخي دوستانم به خاطر هواداري از جناح‌هاي مختلف تيره شده است. به نظرم رسيد اين يک اشکال اساسي است و نبايد اختلافات فکري و سياسي و غير آن منجربه اين شود که ما با اشخاص مشکل پيدا کنيم. دراين بين آيه 10 سوره حشر را يافتم که راه را نشانم داد.
در اين آيه دعايي از زبا ن اهل ايمان نقل شده به اين عبارت که: بارخدايا ما را و برادران ما را که در ايمان بر ما سبقت گرفتند مورد مغفرت قرار بده و در قلب‌هاي ما کينه کساني را که ايمان آورده‌اند جاي مده بارخدايا به درستي که تو رؤوف و رحيمي. بارها اين دعا را خواندم و مي‌خوانم و گاه براي کساني که به شدت احساس نفرت ازآنها مي‌کنم دعا مي‌کنم. مشکل تا حدود زيادي برطرف شده است.
يک نکته جالب ديگر درباره کينه آن است که در آيه 43 سوره اعراف  در توصيف بهشتيان مي‌فرمايد که ما از سينه آن‌ها کينه را برداشتيم.
من دو نتيجه مي‌گيرم يکي اين که با کينه نمي‌توان به بهشت رفت زيرا بهشتيان کينه ندارند و نيز به اين دليل که شرط بهشتي شدن بهره ‌وري از امکانات معنوي اين جهان است که چنانکه در پست قبلي گفتم اين کار نيز با کينه ورزي ممکن نيست.
نتيجه دوم اين که هر کس مي‌خواهد دراين دنيا شبيه زندگي‌‌اش کمي شبيه زندگي بهشتيان باشد مي‌تواند و بلکه بايد کينه نسبت به مؤمنان را از دل خود بيرون کند. رفتار علي(ع) با زبير و عايشه و نيز رفتار امام سجاد(ع) با مروان نمونه بارز اين رفتاراست.
بندگان خدا براي خدا عزيزند حتي اگر گناه کنند، پس چرا براي ما عزيز نباشند. بياييد تمرين کنيم مثل خدا از اعمال بد بندگان بيزار باشيم ولي خودشان را دوست بدارم.

نکته: دوستي در کامنت‌هاي پست قبلي اعتراضي نوشته بود که من هم در پاسخش چيزي به نظرم رسيد و نوشتم. خلاصه‌اش اين که من برائت از دشمنان خدا را جدا از اين بحث مي‌دانم.